Het scenario 'Europe 2031' circuleert inmiddels volop in Brusselse wandelgangen en achterkamertjes. De boodschap is glashelder: als Europa niet direct massaal investeert in AI-rekenkracht in samenwerking met Amerikaanse techreuzen, worden we economisch irrelevant en politiek gereduceerd tot een speelbal van de VS of China.
Maar wat schuilt er achter dit spannende toekomstscenario? Tech-onderzoeker Frederike Kaltheuner wees er onlangs scherp op: Europe 2031 is geen voorspelling, het is een gok.
Het scenario eist een gigantische schaalvergroting van AI-infrastructuur op Europese bodem — goed voor een stroomverbruik dat de jaarlijkse consumptie van een land als Duitsland evenaart. Om dit voor elkaar te krijgen, moeten we diep buigen voor Amerikaanse grote cloud diensten en concessies doen op het gebied van klimaatdoelen, belastingregels en arbeidsbescherming.
Waarom niet...
- Fysieke onmogelijkheden: Het realiseren van tientallen gigawatts aan compute-capaciteit in slechts vijf jaar tijd, te midden van een energiecrisis, botst keihard met onze klimaatdoelstellingen.
- De illusie van veiligheidsgaranties: Het idee dat we via diplomatieke coalities afspraken kunnen afdwingen bij Amerikaanse techgiganten is naïef. In tijden van schaarste geldt America First.
- Alternatieven worden doodgezwegen: Het scenario negeert de reële kans op een AI-bubbel, het goedkoper en verwisselbaar worden van modellen, en de kracht van open-source alternatieven.
Haar Conclusie: Tijd voor echt strategisch beleid
Het gevaar van apocalyptische scenario’s zoals Europe 2031 is dat ze gebruikt worden om een permanente uitzonderingstoestand te creëren waarin normale democratische spelregels overboord gaan.
Europa moet stoppen met meegaan in de marketingpaniek van de tech-industrie. Strategische autonomie bereik je niet door je blind te staren op één enkel, risicovol pad, maar door te investeren in spreiding, open standaarden en het doorbreken van onze eenzijdige afhankelijkheid.
Dat gaat al iets meer richting de shift.
Reacties
Een reactie posten