Het contrast kan bijna niet groter. Aan de ene kant profileert de techwereld kunstmatige intelligentie graag als de ultieme redder in de klimaatcrisis — van slimme smart grids tot geavanceerde klimaatmodellering. Aan de andere kant laat de keiharde praktijk zien dat AI momenteel vooral fungeert als een turbo voor de fossiele economie.
Uit recente inzichten en onderzoeken, waaronder de publicatie in npj Climate Action, blijkt hoe dubbel dit speelveld in elkaar zit:
- De fossiele versnelling: AI-algoritmes worden op grote schaal ingezet om olie- en gasvelden te optimaliseren, sneller te boren en logistiek te stroomlijnen. De extra uitstoot die hierdoor ontstaat (de zogenaamde enabled emissions) overtreft de directe uitstoot van datacenters met een factor 3,3 tot wel 13,3.
- De groene belofte versus de praktijk: Hoewel AI fantastische dingen kan doen — zoals het voorspellen van wind- en zonne-energie, het koelen van datacenters of het optimaliseren van landbouw — vallen deze positieve effecten in het niet zolang techreuzen miljardencontracten sluiten met de fossiele industrie.
- De energievreter: De enorme honger naar stroom van datacenters in de VS en daarbuiten dreigt het elektriciteitsnet te overbelasten, waardoor energiebedrijven noodgedwongen langer leunen op fossiele piekcentrales.
De sleutel ligt daarom niet in blinde hoop, maar in bewuste keuzes. Wil AI een echte bondgenoot van de planeet worden, dan moeten techbedrijven stoppen met het bedienen van de olie-industrie, moeten overheden strenger handhaven op transparantie en kunnen wij als gebruikers kiezen voor bewuste, groene alternatieven.
Blijf scherp, prik door de schijn heen en bouw mee aan een echt duurzame toekomst. Tot de volgende update!
Reacties
Een reactie posten